Materiały szkoleniowe i testy dla kursu:
STERNIK MOTOROWODNY
Temat: Oznakowanie szlaku żeglownego
Zawartość strony: Oznakowanie szlaku żeglownego
Gdzie jest bezpieczna woda? Rzeka, tor wodny i oznakowanie śródlądowe
Czego dowiesz się z tego działu?
W tym dziale poznasz budowę rzeki oraz zasady wyznaczania i oznakowania toru wodnego na śródlądowych drogach wodnych.
Dowiesz się:
- jak zbudowana jest rzeka i gdzie naturalnie występują pogłębienia i wypłycenia
- czym jest ploso i przemiał
- jak nurt wpływa na prowadzenie jednostki
- czym jest tor wodny (farwater) i dlaczego nie zawsze biegnie środkiem
- jak określać prawą i lewą stronę szlaku
- jak interpretować oznakowanie boczne
- jak rozpoznać rozgałęzienie toru
- jak oznaczane są miejsca niebezpieczne
- jak oznaczane są akweny zamknięte
- czym różni się system oznaczenia toru wodnego na śródlądziu i na morzu
- co oznacza skrót IALA
- jaka jest różnica między IALA A i IALA B
Po ukończeniu tego działu będziesz:
potrafić wskazać bezpieczną wodę na rzece prawidłowo interpretować oznakowanie śródlądowe rozumieć zależność między nurtem a przebiegiem toru rozumieć różnicę między systemem oznakowania śródlądowego i morskiego IALA A i IALA B
Naturalna budowa rzeki
Rzeka jest dynamicznym środowiskiem. Jej dno nie jest równe ani stałe. Woda nie płynie jednakowo na całej szerokości koryta.
Na rzece występują:
- miejsca pogłębione,
- miejsca wypłycone,
- zmienny nurt,
- zakola i meandry,
- wiry i cofki.
Dno rzeki zmienia się sezonowo. Po wezbraniach nurt może przesunąć się w inne miejsce. Dlatego nie wolno zakładać, że tor wodny zawsze przebiega tak samo jak rok wcześniej.
- Nurt rzeki
Nurt to główny strumień płynącej wody. Nie zawsze znajduje się on w środku rzeki.
Zasada praktyczna:
Najgłębsza woda znajduje się tam, gdzie nurt jest najszybszy.
Szybszy nurt oznacza silniejsze wypłukiwanie dna. Wolniejszy nurt sprzyja odkładaniu się piasku i mułu.
Dla sternika oznacza to konieczność obserwowania powierzchni wody. Zmiana struktury fali, linie prądu czy wyraźne „pociągnięcie” wody wskazują przebieg nurtu.
Najważniejsze wnioski
- Nurt decyduje o głębokości.
- Środek rzeki nie zawsze jest najgłębszy.
- Obserwacja wody jest ważniejsza niż przyzwyczajenie.
- Zakola, plosa i przemiały
Rzeka naturalna tworzy zakola. W zakolu woda zachowuje się w sposób przewidywalny.
2.1. Zewnętrzny brzeg zakola
Na zewnętrznej stronie zakola nurt przyspiesza i podmywa brzeg. Dno jest tam głębsze.
W tym miejscu często powstaje:
Ploso – naturalne pogłębienie dna rzeki. To miejsce głębokie. Jest wynikiem silniejszego działania nurtu.
2.2. Wewnętrzny brzeg zakola
Po wewnętrznej stronie zakola nurt zwalnia. Osadza się tam piasek i muł.
Powstaje:
Przemiał – naturalne wypłycenie dna rzeki. To miejsce płytkie.
Znaczenie praktyczne
W zakolu:
- przy zewnętrznym brzegu jest głębiej,
- przy wewnętrznym brzegu jest płycej.
Dlatego tor wodny przechodzi z brzegu na brzeg.
Najczęstszy błąd początkujących sterników to skracanie zakrętu i wchodzenie na przemiał.
Najważniejsze wnioski
- Ploso = pogłębienie.
- Przemiał = wypłycenie.
- W zakolu nie płyniemy „po łuku wewnętrznym”.
- Tor wodny nie jest prostą linią.
- Tor wodny (farwater)
Tor wodny to najbezpieczniejsza droga dla jednostek pływających.
Może być:
- naturalny – wynikający z przebiegu nurtu,
- wyznaczony oznakowaniem – na rzekach uregulowanych i jeziorach.
Tor wodny nie musi przebiegać środkiem rzeki. Jego przebieg wynika z głębokości.
Na rzekach uregulowanych tor wodny jest wyznaczony przez oznakowanie boczne. Na rzekach naturalnych sternik musi go odczytać z zachowania wody.
Najważniejsze wnioski
- Tor wodny wynika z głębokości.
- Głębokość wynika z działania nurtu.
- Najpierw natura, potem oznakowanie.
- Zjawiska niebezpieczne w rzece
4.1. Wiry
Powstają przy ostrych zakolach i za przeszkodami. Mogą zepchnąć dziób jednostki z kursu.
4.2. Cofka
Za przeszkodą lub budowlą regulacyjną woda może płynąć w kierunku przeciwnym do głównego nurtu. Może destabilizować jednostkę przy małej prędkości.
4.3. Bystrze
Odcinek rzeki o zwiększonym spadku i szybszym nurcie. Wymaga kontroli prędkości i sterowności.
Najważniejsze wnioski
- Rzeka działa dynamicznie.
- Za przeszkodą nurt zmienia kierunek.
- Przy małej prędkości jednostka jest bardziej podatna na działanie wirów
Budowle hydrotechniczne
Budowle hydrotechniczne regulują nurt i poziom wody. Sternik musi rozumieć ich wpływ na akwen.
Ostroga (główka)
Budowla wysunięta z brzegu w kierunku nurtu.
Jej zadaniem jest:
- skupienie nurtu,
- pogłębienie toru wodnego,
- ochrona brzegu przed podmywaniem.
Za ostrogą powstaje cofka i zawirowania.
Znaczenie praktyczne: nie zbliżać się do końca ostrogi przy silnym nurcie.
Opaska brzegowa
Umocnienie brzegu. Stabilizuje linię brzegową, ale nie eliminuje zmienności nurtu.
Jaz
Budowla piętrząca wodę. Podnosi poziom wody powyżej jazu.
Powoduje:
- różnicę poziomów,
- konieczność budowy śluzy,
- zmienione warunki przepływu wody.
Strefa cofki powyżej jazu
- Powyżej jazu woda może poruszać się wolniej, a nurt może być mniej wyraźny.
- To może powodować: złudzenie braku prądu, gromadzenie się rumowiska przy brzegach, zmienny tor wodny.
Sternik powinien:
- obserwować oznakowanie,
- nie sugerować się „spokojną wodą”.
Zapora
Duża budowla piętrząca wodę, tworząca zbiornik zaporowy. Zmienia charakter rzeki na jeziorny.
Stopień wodny
- Stopień wodny to zespół budowli hydrotechnicznych obejmujący jaz, śluzę oraz często elektrownię wodną.
Powoduje:
- spiętrzenie wody powyżej stopnia,
- zmianę charakteru rzeki (z nurtowej na spokojniejszą),
- powstanie cofki powyżej jazu.
Znaczenie dla sternika:
- powyżej stopnia nurt jest słabszy,
- poniżej może występować silne przyspieszenie prądu,
- zbliżanie się do jazu jest skrajnie niebezpieczne.
Podsumowanie zależności
Element | Wpływ | Znaczenie dla sternika |
Nurt | Decyduje o głębokości | Szukaj najgłębszej wody w silniejszym nurcie |
Zakole | Tworzy ploso i przemiał | Nie skracaj łuku od wewnątrz |
Ploso | Pogłębienie | Bezpieczniejsza woda |
Przemiał | Wypłycenie | Ryzyko wejścia na mieliznę |
Ostroga | Skupia nurt | Uważaj na cofkę i wiry |
Jaz | Piętrzy wodę | Zmienione warunki żeglugi |
Najważniejsze wnioski
- Budowle zmieniają przebieg nurtu.
- Za budowlą mogą występować zawirowania.
- Regulacja rzeki nie oznacza stałych warunków.
Kluczowa zasada
Locja zaczyna się od zrozumienia dna i ruchu wody. Dopiero potem uczysz się znaków.
Jeżeli rozumiesz, jak działa rzeka, potrafisz przewidzieć zagrożenie nawet wtedy, gdy oznakowanie jest nieczytelne lub niepełne.
Szlak żeglowny i jego oznakowanie na śródlądowych drogach wodnych
Kierunek „w górę” i „w dół” – fundament całego systemu
Na rzekach:
- kierunek „w górę” oznacza w stronę źródeł,
- kierunek „w dół” oznacza w stronę ujścia.
Prawą i lewą stronę szlaku określa się zawsze względem kierunku „w dół”.
To jest zasada podstawowa. Jeżeli pomylisz kierunek – odczytasz oznakowanie odwrotnie.
Na jeziorach i kanałach kierunek ustala administracja drogi wodnej, ale zasada prawej i lewej strony pozostaje taka sama.
Najważniejsze wnioski
- Strony szlaku określa się względem kierunku „w dół”.
- Sternik musi wiedzieć, w którą stronę płynie rzeka.
- Błąd w określeniu kierunku = błąd w interpretacji znaków.
Czym jest szlak żeglowny (farwater)
Szlak żeglowny to wyznaczona, bezpieczna droga dla jednostek pływających.
Na rzekach naturalnych jego przebieg wynika z głębokości i nurtu.
Na rzekach uregulowanych i jeziorach wyznaczony jest oznakowaniem.
Szlak nie musi przebiegać środkiem akwenu.
Może przechodzić z jednego brzegu na drugi, omijać przemiał, zakole lub przeszkodę.
Znaczenie praktyczne
Jeżeli rozumiesz budowę rzeki, rozumiesz też, dlaczego szlak „ucieka” do jednego brzegu.
Znaki nie wyznaczają szlaku przypadkowo – one go potwierdzają.
Najważniejsze wnioski
- Szlak wynika z głębokości.
- Jego przebieg może być nieregularny.
- Nie wolno zakładać, że środek rzeki jest bezpieczny.
Oznakowanie granic szlaku
Granice szlaku żeglownego wyznaczają najbezpieczniejszą drogę dla jednostek.
Oznaczane są za pomocą:
znaków pływających (boje, pławy, tyki) ustawionych w wodzie,
znaków brzegowych umieszczonych na lądzie, gdy nie ma możliwości ustawienia znaków w wodzie.
Ich zadaniem jest wskazanie prawej i lewej krawędzi toru wodnego oraz utrzymanie jednostki w bezpiecznej głębokości.
Oznakowanie pływające
Prawa granica szlaku żeglownego.
Kolor: czerwony
Kształt: pława walcowa, pława ze znakiem szczytowym, tyka ze znakiem szczytowym, tyka z wiechą
Znak szczytowy: czerwony walec, może być w formie reflektora radarowego
Światło: czerwone rytmiczne (rytm dowolny).
Możesz również zobaczyć takie oznaczenie przy prawym brzegu.
Kolor: poziome czerwone i białe pasy
Kształt: tyka na pławie lub tyka ze znakiem szczytowym
Znak szczytowy: czerwony walec
Światło: (o ile jest zainstalowane) czerwone rytmiczne (rytm dowolny).
Lewa granica szlaku żeglownego.
Kolor: zielony
Kształt: pława stożkowa, pława ze znakiem szczytowym, tyka ze znakiem szczytowym, tyka
Znak szczytowy: zielony stożek, może być w formie reflektora radarowego
Światło: zielone rytmiczne (rytm dowolny)
Możesz również zobaczyć takie oznaczenie przy lewym brzegu.
Kolor: poziome zielone i białe pasy
Kształt: tyka na pławie, tyka ze znakiem szczytowym
Znak szczytowy: zielony stożek wierzchołkiem skierowany do góry
Światło: (o ile jest zainstalowane) zielone rytmiczne (rytm dowolny).
Rozgałęzienie szlaku żeglownego.
Kolor: poziome czerwone i zielone pasy
Kształt: pława kulista, pława ze znakiem szczytowym, tyka ze znakiem szczytowym, może być w formie reflektora radarowego
Znak szczytowy: kula z zielonymi i czerwonymi pasami
Światło: białe izofazowe lub białe migające w grupach (np. z trzech błysków)
Jeżeli jest to konieczne, to w celu wskazania, w którą stronę odgałęzia się główny szlak żeglowny, można nad znakiem rozgałęzienia szlaku żeglownego umieścić dodatkowo znaki szczytowe:
a) czerwony walec, gdy główny szlak żeglowny przebiega w lewo (rozpatrując „w dół”)
b) zielony stożek, gdy główny szlak żeglowny przebiega w prawo (rozpatrując „w dół”) Można również na znaku rozgałęzienia umieścić, zależnie od sytuacji, czerwone lub zielone światło rytmiczne.
Oznakowanie brzegowe
Znaki te, łącznie ze znakami pływającymi określającymi granice szlaku żeglownego, oznaczają szlak żeglowny w tych miejscach, w których szlak przybliża się do brzegu, i wskazują na dalsze położenie szlaku przy brzegu; znaki te są znakami orientacyjnymi.
Przebieg szlaku żeglownego blisko prawego brzegu
- Kolor: czerwony/biały
- Kształt: słup ze znakiem szczytowym kwadratowym, z pionowym i poziomym usytuowaniem boków
- Znak szczytowy: tablica czerwona z białymi poziomymi pasami u góry i u dołu, czerwona rama lub biała tablica z czerwonym obramowaniem
- Światło (o ile zainstalowane): czerwone rytmiczne (rytm dowolny)
Przebieg szlaku żeglownego blisko lewego brzegu.
- Kolor: zielony/biały
- Kształt: słup ze znakiem szczytowym kwadratowym, z pionowym i poziomym usytuowaniem przekątnych
- Znak szczytowy: zielono-biała tablica z poziomym podziałem kolorów wzdłuż poziomej przekątnej, zielona rama lub biała tablica z zielonym obramowaniem
- Światło (o ile zainstalowane): zielone rytmiczne (rytm dowolny).
Przejście szlaku od jednego brzegu do drugiego
Znaki te wskazują miejsca, w których szlak żeglowny oddala się od jednego brzegu, i miejsca, w których szlak żeglowny przybliża się do drugiego brzegu; wskazują również oś przejścia szlaku żeglownego od brzegu do brzegu.
Znaki na prawym brzegu wskazujące przejście szlaku żeglownego od prawego do lewego brzegu
- Kolor: żółty/czarny
- Kształt: słup ze znakiem szczytowym w formie krzyża z jednym ramieniem skierowanym w dół (krzyż świętego Jerzego) lub znakiem kwadratowym z poziomym i pionowym usytuowaniem boków
- Znak szczytowy: żółty krzyż lub żółta kwadratowa tablica z czarnym pionowym pasem w środku
- Światło (o ile zainstalowane): żółte rytmiczne przerywane lub błyskowe w grupach, z parzystą liczbą błysków w grupie, z wyjątkiem dwóch
Znaki na lewym brzegu wskazujące przejście szlaku żeglownego od lewego do prawego brzegu.
- Kolor: żółty/czarny
- Kształt: słup ze znakiem szczytowym w formie krzyża z dwoma ramionami skierowanymi w dół (krzyż świętego Andrzeja) lub znakiem kwadratowym z poziomym i pionowym usytuowaniem przekątnych
- Znak szczytowy: żółty krzyż lub żółta kwadratowa tablica z czarnym pionowym pasem w środku, wzdłuż przekątnej
- Światło (o ile zainstalowane): żółte rytmiczne przerywane lub błyskowe w grupach, z nieparzystą liczbą błysków w grupie, z wyjątkiem trzech.
Przykłady znakowania osi szlaku żeglownego przechodzącego z jednego brzegu na drugi; nocą w miejscu tablic żółte rytmiczne światła o parzystej liczbie błysków na prawym brzegu i nieparzystej – na lewym.
Oznakowanie miejsc niebezpiecznych i przeszkód
Na prawym brzegu
Kolor: czerwony
Kształt: tyka ze znakiem szczytowym
Znak szczytowy: czerwony trójkąt wierzchołkiem skierowany w dół
Światło: (o ile jest zainstalowane) czerwone rytmiczne (rytm dowolny)
Na lewym brzegu.
Kolor: zielony
Kształt: tyka ze znakiem szczytowym
Znak szczytowy: zielony trójkąt wierzchołkiem skierowany do góry
Światło: (o ile jest zainstalowane) zielone rytmiczne (rytm dowolny).
Na środku drogi wodnej.
Kolor: czerwony/zielony
Kształt: tyka ze znakiem szczytowym
Znak szczytowy: czerwony trójkąt wierzchołkiem skierowany w dół nad zielonym trójkątem wierzchołkiem skierowanym do góry
Światło (o ile jest zainstalowane): białe rytmiczne migające lub izofazowe (może być zastąpione światłem migającym z trzema błyskami w grupie).
Poniższa ilustracja przedstawia rzekę o zmiennej głębokości z wyznaczonym torem wodnym.
Tor nie biegnie środkiem, lecz omija płycizny, wyspy i przeszkody podwodne.
Czerwone znaki wyznaczają prawą granicę szlaku (patrząc w dół rzeki), zielone – lewą granicę.
Widoczne są także miejsca niebezpieczne oraz budowle regulacyjne wpływające na nurt i przebieg bezpiecznej drogi żeglugowej.
Oznakowanie wyjść szlaków z jezior lub szerokich dróg wodnych
Znaki te wskazują miejsca odgałęzienia kanału, wpływ albo wypływ rzeki z jeziora lub szerokiej drogi wodnej oraz ułatwiają odszukanie tego wyjścia.
Znak ustawiony z prawej strony wyjścia.
Kolor: biały lub czarny w zależności od tła
Kształt: słup ze znakiem szczytowym w postaci kwadratowej tablicy z przekątnymi ustawionymi poziomo i pionowo, utworzonej z pionowych białych lub czarnych szczebli
Światło: (o ile jest zainstalowane) czerwone rytmiczne izofazowe o okresie 4 sekund.
Znak ustawiony z lewej strony wyjścia.
Kolor: biały lub czarny w zależności od tła
Kształt: słup ze znakiem szczytowym w postaci kwadratowej tablicy z przekątnymi ustawionymi poziomo i pionowo, utworzonej z poziomych białych lub czarnych szczebli
Światło: (o ile jest zainstalowane) czerwone rytmiczne izofazowe o okresie 4 sekund.
Oznakowanie akwenów zamkniętych dla ruchu
Na akwenie może zostać wyznaczony obszar zamknięty dla żeglugi – np. z powodu prac hydrotechnicznych, zawodów sportowych, strefy kąpieliska, ochrony przyrody lub zagrożenia podwodną przeszkodą.
Taki obszar jest oznaczony linią pław lub tablic umieszczonych na pławach. Przekraczanie tej linii oraz poruszanie się wewnątrz wyznaczonej strefy jest zabronione. Na oznakowaniu mogą znajdować się dodatkowe informacje ograniczające zakaz tylko do określonych jednostek.
Dla sternika oznacza to bezwzględny zakaz wpływania w wyznaczoną strefę oraz obowiązek ominięcia jej wyznaczonym torem.
Znaki akwenów zamkniętych dla ruchu żeglugowego.
Kolor: żółty
Kształt: dowolny wyróżniający się, lecz nie kolidujący z innymi znakami określonymi niniejszymi przepisami
Znak szczytowy: bez znaku szczytowego, a w sytuacjach koniecznych – żółta prostokątna tablica z odrębnym napisem lub znakiem
Światło: (o ile jest zainstalowane) żółte rytmiczne
Rytm światła: dowolny wyróżniający się, lecz nie kolidujący z rytmami innych świateł przewidzianych w przepisach.
Znaki akwenów zamkniętych dla ruchu żeglugowego przeznaczone dla narciarstwa wodnego lub podobnych sportów oraz holowania statków powietrznych za statkami,
Kolor: żółty
Kształt: dowolny wyróżniający się, lecz nie kolidujący z innymi znakami określonymi niniejszymi przepisami
Znak szczytowy: żółta prostokątna tablica z odrębnym napisem lub znakiem. Na znaku szczytowym lub na pławie napis „SPORT”
Światło: (o ile jest zainstalowane) żółte rytmiczne
Rytm światła: dowolny wyróżniający się, lecz nie kolidujący z rytmami innych świateł przewidzianych w przepisach.
Znak „biała kula” oznacza zamknięcie akwenu dla żeglugi.
Jeżeli widzisz białą kulę umieszczoną na maszcie (np. na statku komisji sędziowskiej lub na brzegu), oznacza to, że dany obszar jest zamknięty albo objęty ograniczeniem ruchu.
Wszystkie jednostki nieuczestniczące w imprezie lub działaniach prowadzonych na tym akwenie mają obowiązek natychmiast opuścić wyznaczoną strefę. Zakaz dotyczy również jednostek stojących na postoju.
Kolor: biały
Kształt: kula umieszczona na maszcie
Dla sternika oznacza to bezwzględny zakaz przebywania w wyznaczonym obszarze.
Oznakowanie wejść do portów
Wejście oznacza się patrząc z morza w kierunku portu.
W dzień
Lewa strona wejścia (od strony morza) → znak czerwony
– najczęściej czerwony walec (boja o cylindrycznym kształcie)
– może to być także tyka z czerwonym walcem
Prawa strona wejścia (od strony morza) → znak zielony
– najczęściej zielony stożek (boja w kształcie stożka)
– może to być tyka z zielonym stożkiem skierowanym wierzchołkiem do góry
Zasada: czerwony – lewa strona wejścia, zielony – prawa.
W nocy
Lewa strona → czerwone światło
Prawa strona → zielone światło
Rytm światła nie ma znaczenia – liczy się kolor.
Tak samo oznacza się wejścia do bocznych dróg wodnych, ujść rzek i wąskich zatok.
System oznakowania toru wodnego – śródlądzie a morze
Dlaczego trzeba to rozróżnić?
Sternik motorowodny może pływać:
- po śródlądowych drogach wodnych,
- po morzu do 2 mil morskich w porze dziennej.
Na tych akwenach obowiązują różne zasady odniesienia przy oznakowaniu toru wodnego.
- Śródlądzie – system oparty na nurcie
Na rzekach strony szlaku określa się względem kierunku „w dół”, czyli w stronę ujścia.
Prawa strona szlaku = prawa strona w kierunku „w dół”.
Lewa strona szlaku = lewa strona w kierunku „w dół”.
Klucz zapamiętania:
Śródlądzie = myślisz o nurcie.
Najpierw ustalasz, gdzie jest ujście, dopiero potem interpretujesz kolory.
- Morze – system IALA
Na morzu obowiązuje międzynarodowy system oznakowania IALA.
IALA to skrót od:
International Association of Marine Aids to Navigation and Lighthouse Authorities
(Międzynarodowe Stowarzyszenie Oznakowania Nawigacyjnego i Latarń Morskich).
System IALA określa:
- kolory pław bocznych,
- ich kształty,
- charakterystyki świateł,
- sposób oznaczania torów podejściowych do portów.
- IALA A i IALA B – o co chodzi?
Na świecie funkcjonują dwa warianty systemu bocznego:
IALA A
IALA B
Różnica dotyczy wyłącznie kolorów oznaczających prawą i lewą stronę toru przy wejściu z morza do portu.
W systemie IALA A (Europa, w tym Polska):
Czerwona = prawa strona toru przy wejściu z morza.
Zielona = lewa strona toru.
W systemie IALA B (m.in. Ameryka Północna):
Zielona = prawa strona toru przy wejściu z morza.
Czerwona = lewa strona toru.
Kolory są zamienione.
- Jak się w tym nie pogubić?
Śródlądzie vs Morze (IALA A) – jak nie pomylić stron toru
To samo pytanie.
Dwa różne punkty odniesienia.
ŚRÓDLĄDZIE
Punkt odniesienia: nurt rzeki.
Zawsze patrzysz w dół rzeki.
Patrzysz z biegiem nurtu i wtedy określasz strony:
🔴 Czerwona = prawa strona szlaku
🟢 Zielona = lewa strona szlaku
Nie interesuje Cię kierunek, w którym faktycznie płyniesz.
Liczy się kierunek nurtu.
MORZE – SYSTEM IALA A (obowiązuje w Polsce)
Punkt odniesienia: wejście do portu z morza.
Patrzysz tak, jakbyś wpływał z morza do portu.
Wtedy:
🔴 Czerwona = prawa strona toru
🟢 Zielona = lewa strona toru
Co jeśli wypływasz z portu?
Wtedy masz odwrotnie, bo płyniesz przeciwnie do kierunku odniesienia:
🔴 Czerwona będzie po lewej
🟢 Zielona będzie po prawej
Najważniejsze różnice
Śródlądzie → odniesienie do nurtu
Morze (IALA A) → odniesienie do wejścia z morza
Kolory są te same.
Zmienia się punkt odniesienia.
I to jest cały sekret.
Ostrzeżenia meteorologiczne – sygnały świetlne z lądu
Na wodach śródlądowych z brzegu mogą być nadawane sygnały ostrzegające przed niebezpiecznymi zjawiskami pogodowymi (np. silnym wiatrem, burzą, szkwałem).
- Ostrzeżenie – zachować ostrożność
Oznacza:
mogą pojawić się niebezpieczne zjawiska pogodowe, ale nie wiadomo dokładnie kiedy.
Sygnał:
żółte światło migające rytmicznie
około 40 błysków na minutę
Dla sternika:
zwiększ czujność, obserwuj niebo, przygotuj się na pogorszenie warunków.
- Ostrzeżenie bezpośrednie – zjawisko nadchodzi
Oznacza:
niebezpieczne zjawisko zbliża się bezpośrednio (np. burza jest już w rejonie).
Sygnał:
żółte światło migające rytmicznie
około 90 błysków na minutę
Dla sternika:
natychmiast podejmij działania zabezpieczające – skróć trasę, szukaj bezpiecznego miejsca, przygotuj załogę.
Najważniejsze:
40 błysków → ostrzeżenie ogólne
90 błysków → zagrożenie bezpośrednie
Im szybciej miga światło, tym bliżej niebezpieczeństwo.
📌 ŚCIĄGAWKA (5 minut przed egzaminem)
Gdzie jest bezpieczna woda?
🔹 Fundament
Śródlądzie = odniesienie do nurtu
Strony określasz względem „w dół”
Czerwony = prawa strona szlaku
Zielony = lewa strona szlaku
🔹 Budowa rzeki
Zewnętrzne zakole → głębiej → ploso
Wewnętrzne zakole → płycej → przemiał
Środek rzeki ≠ zawsze najgłębiej
Nurt = najgłębsza woda
Nie skracaj zakola od środka
🔹 Tor wodny
Nie zawsze środkiem
Może przechodzić z brzegu na brzeg
Omija wypłycenia
🔹 Oznakowanie śródlądzie
Czerwony walec → prawa granica
Zielony stożek → lewa granica
Czerwono-zielone pasy → rozgałęzienie
Trójkąt w dół (czerwony) → niebezpieczne po prawej
Trójkąt w górę (zielony) → niebezpieczne po lewej
Najpierw określ kierunek „w dół”.
Dopiero potem czytaj znak.
Odniesienie: w dół rzeki (zgodnie z nurtem)
Patrzysz z biegiem nurtu:
Walec czerwony → prawa strona szlaku
Stożek zielony → lewa strona szlaku
Nie ma znaczenia, w którą stronę płyniesz.
Liczy się kierunek nurtu.
🔹 MORZE – IALA A (Polska)
Odniesienie: wejście do portu z morza
Patrzysz z morza w stronę portu:
Walec czerwony → prawa strona toru
Stożek zielony → lewa strona toru
🔹 Jeśli wypływasz z portu
Płyniesz przeciwnie do kierunku odniesienia:
Walec czerwony → będziesz miał po lewej
Stożek zielony → będziesz miał po prawej
To nie zmiana systemu.
To zmiana kierunku ruchu.
🔹 Najistotniejsze
Kolory są takie same.
Zmienia się punkt odniesienia.
Walec czerwony → zawsze czerwony
Stożek zielony → zawsze zielony
Nie zmienia się kolor.
Zmienia się kierunek, względem którego określasz stronę.
E-patenty
Kursy żeglarskie i motorowodne on-line
