Materiały szkoleniowe
ŻEGLARZ JACHTOWY
Dział: Meteorologia
Temat: Elementy meteorologiczne
Meteorologia to nauka o atmosferze ziemskiej, głównie o jej dolnej warstwie, zwanej troposferą. Bada ona i opisuje zjawiska fizyczne procesów atmosferycznych, które określają pogodę i klimat danego obszaru. Pogodą nazywany jest stan fizyczny atmosfery ponad danym miejscem na kuli ziemskiej, a klimatem średni stan pogód obserwowanych w ciągu kilkudziesięciu lat.
Pogoda wpływa na przebieg i charakter żeglugi, a takie elementy meteorologiczne jak np. wiatr, opady, temperatura oraz widzialność pozioma powietrza decydują bezpośrednio o tym, jakie żagle może nieść jacht, jakie obierać kursy oraz jak załoga powinna postępować, aby bezpiecznie żeglować. Stąd też należy stale obserwować pogodę na akwenie, po którym ma przebiegać żegluga.
Kulę ziemską otacza gazowa powłoka zwana atmosferą. Jest to mieszanina azotu, tlenu, pary wodnej, dwutlenku węgla oraz małych ilości innych gazów. Warstwą przylegającą bezpośrednio do powierzchni Ziemi jest troposfera. Grubość jej waha się od 7-9 km na biegunach do 15-17 km na równiku. W troposferze przebiega większość procesów fizycznych kształtujących pogodę.
Źródłem ciepła otrzymywanego przez Ziemię i jej atmosferę jest promieniowanie słoneczne. Promieniowanie to powoduje zmiany temperatury zachodzące w atmosferze oraz na Ziemi. Zmiany temperatury są najważniejszym czynnikiem wpływającym na ruch powietrza i na zjawiska pogodowe. Ilość ciepła, przekazana przez Ziemię do atmosfery zależy od szerokości geograficznej, pory roku i pory dnia, a szybkość nagrzewania się i stygnięcia lądów znacznie różni się od nagrzewania i stygnięcia mórz i oceanów.
Dolne warstwy powietrza nagrzewają się od rozgrzanej powierzchni Ziemi i jako lżejsze unoszone są do góry ustępując miejsca chłodnym i cięższym warstwom powietrza. Wznoszące się ogrzane powietrze rozpręża się (obniża się jego ciśnienie), co powoduje jego ochłodzenie, przez co kondensację oraz wykroplenie zawartej w nim pary wodnej i tworzenie się chmur.
Obecność pary wodnej w powietrzu ma duże znaczenie dla kształtowania się pogody. Źródłem wilgotności w powietrzu jest parowanie powierzchni wód. Zarówno wilgotność, jak i temperatura powietrza wywierają na siebie duży wpływ. Im cieplejsze powietrze, tym więcej może zawierać wilgoci. Gdy woda paruje, ciepło potrzebne do zmiany stanu skupienia jest pochłaniane, a gdy para wodna się skrapla, następnie kondensuje, to ciepło jest oddawane. Wilgotne powietrze jest lżejsze od suchego powietrza, co oznacza, że wilgotność ma wpływ na pionowy ruch powietrza, a tym samym na kształtowanie pogody. W miarę wzrostu wysokości temperatura powietrza maleje, a wilgotność względna wzrasta, przyczyniając się do tworzenia się chmur.
Stan fizyczny atmosfery, a zatem i pogodę, określają:
fizyczne parametry atmosfery:
– temperatura,
– ciśnienie,
– wilgotność powietrza,
zjawiska meteorologiczne:
– wiatr,
– zachmurzenie,
– widzialność (zamglenie, mgła),
– meteory (opady: deszcz, śnieg, grad; osady: szadź, oblodzenie, wyładowania atmosferyczne)
Łącznie parametry atmosfery i zjawiska nazywane są elementami pogody.
Na pogodę mają wpływ: temperatura, wilgotność powietrza i ciśnienie. Ich pochodnymi są: opady, widzialność, kierunek i prędkość wiatru oraz zachmurzenie.
Troposfera to najniższa warstwa atmosfery. Jej wysokość nad biegunami wynosi ok. 7 km, a nad równikiem 17 km. Procesy typowe dla troposfery są związane z pionowymi ruchami powietrza, czyli konwekcją. Powietrze ciepłe jest lżejsze od chłodnego i przemieszcza się ku górze. W wyniku konwekcji następuje kondensacja pary wodnej, co prowadzi do powstawania chmur i opadów.
Temperatura
Temperatura powietrza w troposferze jest związana z nasłonecznieniem, a konkretnie z ilością ciepła najpierw pochłoniętego, a następnie wypromieniowywanego przez powierzchnię kuli ziemskiej. Ilość ciepła pochodzącego z promieniowania słonecznego zależy od wysokości słońca nad widnokręgiem i od szerokości geograficznej. Nie bez znaczenia pozostaje rodzaj podłoża, które się nagrzewa i oddaje ciepło w określonym tempie. Ląd nagrzewa się szybciej, ale też szybko oddaje ciepło, a woda nagrzewa się powoli i powoli ochładza.
Im temperatura jest wyższa, tym niższe jest ciśnienie powietrza i odwrotnie. Takie miejscowe zmiany ciśnienia mają wpływ na powstawanie zjawisk lokalnych, np. bryz. Do pomiaru temperatury służy termometr.
Temperatura powietrza spada wraz z jego wysokością nad powierzchnią Ziemi. Spada również wilgotność powietrza. Jeżeli w danym przypadku jest odwrotnie i temperatura rośnie, zjawisko to nazywamy inwersją.
Wilgotność
Wilgotność powietrza rośnie wskutek parowania wody, jest więc największa w okolicy dużych zbiorników w ciepłych rejonach. Im więcej wody jest w powietrzu, tym łatwiej o powstawanie mgieł i rozbudowywanie się chmur wskutek kondensacji. Do pomiaru wilgotności służy higrometr.
Ilość pary wodnej w atmosferze można wyrazić za pomocą trzech parametrów:
Mówiąc o wilgotności powietrza, najczęściej odnosimy się do wilgotności względnej. Wilgotność powietrza 100% oznacza, że powietrze jest nasycone parą wodną i w danej temperaturze nie jest w stanie więcej jej pomieścić.
Ciśnienie
Masa powietrza atmosferycznego wywiera na powierzchnię ziemi nacisk. Wartość ciśnienia atmosferycznego mierzymy w hektopaskałach (hPa). Za ciśnienie normalne przyjęto wartość 1013 hPa (na szerokości 45°, na poziomie morza, w temp. 0°C). Odpowiada to 760 mm słupa rtęci lub 1 atmosferze. Do pomiaru służy barometr. Aby poprawnie odczytać ciśnienie, należy delikatnie stuknąć palcem w szkiełko.
Powietrze ochładza się wraz ze wzrostem wysokości. Tempo ochładzania zależy od wilgotności: temperatura powietrza suchego spada o 1°C na 100 m, a wilgotnego nasyconego o 0,5°C na 100 m. Tempo wychładzania się powietrza wraz ze wzrostem wysokości to pionowy gradient termiczny. Jego znajomość jest niezbędna do określenia stanu równowagi atmosfery.
Wyróżnia się:
Wzrostowi wysokości nad powierzchnią ziemi towarzyszy generalnie spadek temperatury, spowodowany rozprężaniem się powietrza w miarę oddalania od powierzchni ziemi, wyrażany w stopniach na 100 m różnicy wysokości. W pewnych przypadkach temperatura może jednak nawet wzrastać z wysokością. Jest to inwersja temperatury. Zjawisko to najczęściej występuje w przypadkach: nasuwania się cieplejszego powietrza nad powietrze chłodne (co ma miejsce w przypadku frontu ciepłego), ochładzania ciepłego powietrza od podłoża (np. w chłodnej porze roku nad lądem), osiadania powietrza w układach wyżowych (szybkość osiadania od 100 do 1000m na dobę) oraz przy zstępujących ruchach powietrza na zawietrznej stronie wzniesień. Należy tu zwrócić uwagę, że w tych ostatnich przypadkach zmiany temperatury mogą być znaczne, gdyż przy osiadaniu powietrza wzrost temperatury wynosi od 0,6° do 1°C na 100m różnicy wysokości. Dlatego właśnie przy nadchodzeniu frontu ciepłego, czy w układach wyżowych, rozwój chmur kłębiastych zachodzi tylko do pewnej wysokości. Możliwy jest też zanik chmur. Jeżeli powietrze na skutek jakichkolwiek przyczyn porusza się ku górze, to rozpręża się wraz ze wzrostem wysokości, gdyż w miarę oddalania od powierzchni ziemi ciśnienie powietrza spada. Rozprężaniu się powietrza, zgodnie z prawami gazowymi, towarzyszy oziębianie, które dla powietrza nienasyconego parą wodną (wilgotność względna poniżej 100) wynosi ok. 1°/100m (rozprężanie sucho-adiabatyczne). W powietrzu zawierającym parę wodną po osiągnięciu temperatury punktu rosy nastąpi wykraplanie wody. Towarzyszy temu wydzielanie ciepła, a zatem spadek temperatury będzie mniejszy i wynosi ok. 0,6°C na 100 m (rozprężanie wilgotno-adiabatyczne). W wypadku pionowych ruchów powietrza ku dołowi obserwujemy zjawiska odwrotne. Opadające powietrze na skutek sprężania ogrzewa się, a to powoduje spadek wilgotności względnej. Jeżeli temperatura wzrośnie powyżej temperatury punktu rosy dla danej masy powietrza, to nastąpi parowanie kropel wody i chmury zanikają.
Albedo to, wyrażony w procentach, stosunek ilości promieniowania słonecznego odbitego od danej powierzchni do ilości promieniowania padającego na tą powierzchnię.
Charakteryzuje pochłanianie energii przez daną powierzchnię, jej nagrzewanie, a zatem temperaturę. Albedo zależy także od kąta padania promieni słonecznych, a dla mórz od zafalowania.
Wartość albeda dla różnych typów powierzchni określa jak przebiega ich nagrzewanie przez promieniowanie słoneczne. Np. powierzchnia pokryta śniegiem, nawet przy dużym nasłonecznieniu, nagrzewa się nieznacznie, gdyż duża część promieniowania zostaje odbita – albedo wynosi 79 –95%.
Przykładowe albeda:
Testy
E-patenty
Kursy żeglarskie i motorowodne on-line