System IALA – międzynarodowy morski system oznakowania nawigacyjnego. Intensywny rozwój żeglugi morskiej stał się powodem do opracowania niemal jednolitego oznakowania morskich akwenów żeglugowych.

W listopadzie 1980 roku na konferencji IALA rozpatrzono i zaaprobowano propozycję połączenia opracowanych wcześniej systemów oznakowania nawigacyjnego „Systemu A” (czerwony po lewej burcie) i „Systemu B” (czerwony po prawej burcie) w jeden system, który nazwano „Systemem IALA”. W „Systemie IALA” zachowano regionalną zasadę malowania znaków bocznych w dawnych systemach „A” i „B”.

Państwa, które przyjęły dla znaków bocznych lewej strony kolor czerwony zaliczono do regionu „A”. Państwa, które dla znaków bocznych lewej strony stosują kolor zielony zaliczono do regionu „B”. W obydwu regionach kierunek toru wodnego liczy się z morza, jeśli jest inaczej, zamieszcza się o tym specjalną informację.

System odnosi się do wszystkich stałych i pływających znaków (innych niż latarnie morskie, światła sektorowe, nabieżniki świetlne i dzienne stawy, latarniowce i duże pławy nawigacyjne) służących do wskazania:

• Bocznych granic torów wodnych.

• Naturalnych niebezpieczeństw i innych przeszkód, jak np. wraki.

• Innych rejonów lub obiektów ważnych dla marynarzy.

• Nowych niebezpieczeństw.

Rodzaje znaków
System przewiduje pięć rodzajów znaków, które można zastosować w kombinacjach:

• Znaki boczne – stosuje się głównie dla określenia bocznych granic toru wodnego zgodnie „z powszechnie przyjętym kierunkiem oznakowania”. Wskazują one lewą i prawą stronę toru wodnego. Tam, gdzie tor wodny rozgałęzia się można zastosować zmodyfikowany znak boczny dla wskazania kierunku toru wodnego. Znaki boczne różnią się między sobą w Regionach A i B.

• Znaki kardynalne – stosuje się dla wskazania, w jakim kierunku kompasowym od znaku znajduje się żeglowna woda.

• Znaki odosobnionych niebezpieczeństw – wskazują, że wokół odosobnionego niebezpieczeństwa o ograniczonej wielkości znajduje się żeglowna woda.

• Znaki bezpiecznej wody – wskazują, że dookoła tej pozycji woda jest żeglowna, np. znaki osi toru wodnego.

• Znaki specjalne – stosuje się nie jako pomoc nawigacyjną, lecz dla wskazania rejonu lub obiektu, o którym informują odpowiednie dokumenty i publikacje nautyczne.

Cechy charakterystyczne znaków
Przeznaczenie znaku określa jedna lub więcej następujących cech:

• W nocy – barwa i rytm światła.

• W dzień – kolor, kształt, znak szczytowy.

Znaki boczne
Określenie przyjętego kierunku oznakowania
Przyjęty kierunek oznakowania, który musi być wskazany w odpowiednich publikacjach nautycznych określa się jednym z dwóch wymienionych sposobów:

• Zasadniczym kierunkiem drogi prowadzącej z morza do portu, ujścia rzeki lub innej drogi wodnej,
• Określają go odpowiednie władze w porozumieniu z sąsiednimi państwami. W zasadzie powinien być zgodny z kierunkiem ruchu wskazówek zegara – wokół masywu lądowego.