Instalacja odwadniająca (zenzowa)
W zenzie gromadzi się woda z przecieków, nieszczelności kadłuba, do wypompowania za burtę wody z zenzy używa się wiadra, czerpaka i gąbki albo instalacji zenzowej o ile taka znajduje się na jachcie (instalacje zenzowe są popularne na jednostkach morskich na śródlądowych rzadko spotykane).
Instalacja odwadniająca składa się z pompy, przewodów odprowadzających wodę za burtę, odpływu umieszczonego powyżej linii wodnej, zaworu zwrotnego uniemożliwiającego przedostanie się wody zza burty do środka jachtu. Pompy mogą być ręczne i elektryczne. Ręczne składają się z pompy i handszpaka. Pompa elektryczna przypomina kształtem zanurzeniową pompę ogrodową. Na jachcie najlepiej mieć pompę elektryczną i pompę ręczną jednocześnie.

Instalacje wodne służą do wielu celów.  Instalacja pompy lub pomp (ich ilość zależy od wielkości jachtu i jest najczęściej spotykana na jachtach morskich) ma podstawowe znaczenie dla bezpieczeństwa żeglugi. Zazwyczaj pomy zęzowe są umieszczane w części dziobowej, rufowej jachtu oraz w kokpicie. Najczęściej spotykane są pompy membranowe. Bardzo często zdarza się, że pompę lokalizuje się w kokpicie. Instalacja zęzowa łączy pompę membranową z kingstonem, gdzie woda jest wypompowywana za burtę jachtu. Sama instalacja biegnie od kosza ssącego przez szczelny przewód do pompy i przewodu zaburtowego na zewnątrz jachtu. Pompy membranowe są bardzo wydajne i mają długą żywotność. Na małych jachtach używa się pomp przenośnych z wężem i koszem ssącym.

Instalacja wody słodkiej ma zapewnić zaopatrzenie w wodę w czasie rejsu dla załogi. Zapas wody znajduję się najczęściej w kilku zbiornikach rozmieszczonych symetrycznie w kadłubie jachtu po obu jego stronach. Zbiorniki najczęściej są wykonane ze stali nierdzewnej i połączone z pompą oraz zaworami odcinającymi, zwrotnymi i spustowymi z urządzeniami w kambuzie (zlew) oraz w węźle sanitarnym (umywalka). Zbiorniki najczęściej są tankowane z poziomu pokładu i zamykane mosiężnym korkiem. Większe jachty mogą posiadać podgrzewacze wody oraz odsalarki. Odsalarka najczęściej współpracuje z silnikiem napędowym, może również posiadać własny napęd. Wydajność odsalarki jest różna i zależy od ich wielkości. Małe odsalarki mogą produkować ok. 5-10 l/h. Przyjmuje się, że minimalna racja dzienna wody pitnej wynosi ok. 1,5 l na osobę. Współcześnie zapas wody do picia na jachcie zapewnia woda w butelkach plastikowych o różnej pojemności, a woda z instalacji raczej służy do higieny i prac kuchennych. Konieczność oszczędzania wody, zwłaszcza w długich rejsach powoduje, że do celów niekonsumpcyjnych stosowana jest woda zaburtowa czerpana z pomocą wyodrębnionych pomp.

Instalacja wody zaburtowej jest stosowana na jachtach morskich. Pobór wody odbywa się przez zawór umieszczony w burcie dziobowej części kadłuba oraz przewody doprowadzające wodę do odbiorników np. wc. Wodę pompa pobiera automatycznie podczas korzystania z urządzenia. Stosowane są również ręczne pompy wbudowane w urządzenie. Na większych jachtach powszechne jest rozwiązanie z wydzielonym pomieszczeniem wc, nazywanym kingstonem, gdzie miska klozetowa współpracuje z odrębną instalacją wodną, na którą składa się armatura rurowa i niezależna pompa umożliwiająca odprowadzenie ścieków i ich spłukanie wodą zaburtową. Spotykane są również rozwiązania z zbiornikiem wody brudnej, które można opróżniać w porcie w miejscach specjalnie do tego przystosowanych.

Na śródlądziu nie stosuje się takich rozwiązań, ze względów ekologicznych. Nie wolno odprowadzać ścieków bezpośrednio do zbiorników wodnych. Najczęściej stosuje się wc chemiczne przenośne w formie skrzynki, które można opróżniać w miejscach do tego przeznaczonych.