Budowa masztu
Dolny koniec masztu to stopa, a górny to top, na którym zamocowane są zaczep achtersztagu oraz szyber, czyli bloczek umożliwiający poprowadzenie liny do stawiania żagla. Konstrukcja masztu usztywniona jest linami przez poprzeczne rozpórki – salingi. W zależności od wysokości masztu może występować od jednej do wielu par salingów (im wyższy maszt tym więcej salingów). Część masztu między stopą a najniższą parą salingów to kolumna, część powyżej to stenga. Dodatkowy saling na stendze to jumpsaling. Do masztu mocowany jest inny dodatkowy osprzęt służący do prowadzenia i przytrzymywania lin – bloczki, przelotki, knagi oraz ruchomy bom.
Ze względu na masę, rozmiary i wysokość oraz obciążenia przenoszone przez maszt musi on być stabilnie połączony z kadłubem jednostki, aby razem stanowiły stabilną i maksymalnie sztywną konstrukcję. W starszych rozwiązaniach, spotykanych obecnie praktycznie tylko na jednostkach otwartopokładowych, przechodzi przez pokład w opętniku do stępki, gdzie jest mocowany w gnieździe. Współcześnie najczęściej jest mocowany na pokładzie w cęgach, które dodatkowo umożliwiają jego położenie. Cęgi mogą być metalowym okuciem na stopie masztu mocowanym do pokładu lub jako pionowe belki przechodzić do stępki, zapewniając dodatkowe usztywnienie konstrukcji. Na jachtach kabinowych w miejscu ustawienia masztu pokład podparty jest dodatkowo pilersem, czyli wspornikiem (najczęściej jest to rura), która bardzo często służy również do poprowadzenia liny (fału) regulującego położenie miecza.
Stabilną, pionową pozycję oraz usztywnienie masztu zapewnia olinowanie stałe, czyli system stalowych lin: sztagów i want. Sztagi utrzymują maszt w osi symetrii jachtu. Sztag zabezpiecza przed pochyleniem się w kierunku rufy a achtersztag w kierunku dziobu. Istnieją konstrukcje bez achtersztagów lub z dwiema stalówkami poprowadzonymi w kierunku burt na rufie jachtu – baksztagami. Jachty regatowe i zawansowane technicznie jachty turystyczne mają możliwość bieżącego regulowania naciągu olinowania w celu poprawy pracy żagli. Przed pochylaniem masztu na boki zabezpieczają przymocowane symetrycznie parami po obydwu burtach wanty. Nazwa każdej z nich wywodzi się od punktu, w którym jest połączona z masztem. Top wanta rozparta przez salingi prowadzi od topu do półpokładu. Wanta kolumnowa stabilizuje i usztywnia kolumnę masztu, łącząc pokład z miejscem pod salingiem Do mocowania olinowania stałego wykorzystuje się drobny osprzęt pokładowy. Na pokładzie dziobowym montuje się sztagownik, a do burt podwięź burtową (wantową). Wantę łączy się z podwięzią za pomocą ściągacza, czyli śruby rzymskiej, która służy do regulacji napięcia liny stalowej lub wantownika.