Materiały szkoleniowe
ŻEGLARZ JACHTOWY
Dział: Bezpieczeństwo i ratownictwo
Temat: Pierwsza pomoc
Pierwsza pomoc
Udzielanie pierwszej pomocy jest ważną umiejętnością prowadzącego jacht. Na wodzie a szczególnie w dłuższym rejsie to może być potrzebne. Tematy związane z pierwszą pomocą są omawiane na wielu szkoleniach i warto co jakiś czas odświeżyć sobie wiedzę z tego zakresu. Kapitan, sternik czy osoba prowadząca jacht jest odpowiedzialna za załogę i powinna znać podstawowe zasady udzielania pierwszej pomocy. W sytuacji, kiedy nasza pomoc ma charakter doraźny lub podejrzewamy, że potrzebna jest konsultacja z lekarzem, wzywamy profesjonalnych ratowników lub odwozimy poszkodowanego do ośrodka pomocy. Żeglarstwo śródlądowe, ma to do siebie, że w przypadku wystąpienia nagłego zachorowania potrzebna pomoc jest dostępna bardzo szybko. W trudnych sytuacjach nasza rola polega więc na szybkim i skutecznym wezwaniu pomocy. Dobrze jest zrobić kurs pierwszej pomocy i zdobyć praktyczne umiejętności w tym zakresie.
Ważne!
Niezależnie od tego z jakim zagrożeniem bądź urazem mamy do czynienia, w pierwszej kolejności zawsze sprawdzamy stan poszkodowanego: sprawdzamy świadomość i podstawowe funkcje życiowe, rozpoznajemy urazy i tamujemy ewentualne krwawienia. Dopiero po rozpoznaniu stanu poszkodowanego przechodzimy do właściwych działań związanych z konkretnym urazem. Bardzo ważne jest, aby podczas udzielania pomocy na bieżąco kontrolować stan poszkodowanego.
1.Zranienia i krwotoki
W przypadku zranienia i otarcia ranę najlepiej przemyć i założyć plaster lub opatrunek jałowy. Jeśli dojdzie do uszkodzenia naczyń krwionośnych to dochodzi do krwotoku. Najważniejsze jest oczyszczenie rany. Do tego celu nadaje się sól fizjologiczna. W apteczce najlepiej mieć jaki uniwersalny preparat np. octenisept. Krwotok to sytuacja, w której z rany wypływa intensywnie krew. Rozróżniamy dwa rodzaje krwotoków: wewnętrzne, gdy krew przedostaje się do wnętrza organizmu i zewnętrzne, gdy krew wydostaje się na zewnątrz. Zewnętrzne dzielimy na żylne (krew jest ciemniejsza) i tętnicze, pulsacyjne (krew jest jaśniejsza i wypływa intensywniej). W celu zatrzymania krwotoku zewnętrznego należy ucisnąć ranę, założyć jałowy opatrunek i owinąć miejsce krwawienia bandażem. Nie wolno zakładać opasek uciskowych, ich działanie może spowodować powikłania. Jeśli opatrunek przesiąknie, nie zrywamy go a dokładamy kolejny. W przypadku krwotoku z nosa, trzeba posadzić chorego lekko pochylonego do przodu i chłodzić okolice nosa. W przypadku krwotoku z innego otworu w ciele, nasze możliwości są ograniczone – należy ograniczyć ruch chorego, w miarę możliwości położyć go w pozycji bocznej ustalonej i czekać na pomoc.
Ważne!
W przypadku krwotoku osoby nie przeszkolone nie powinny stosować staż oraz prowizorycznych opasek uciskowych.
2.Urazy
Na jachcie o uraz jest dość łatwo. Postępowanie jest uzależnione od poprawnego rozpoznania problemu. Jeśli mamy wątpliwość to natychmiast wezwijmy pomoc.
Obrzęk i bolesność w obrębie stawu mogą wskazywać na skręcenie lub zwichnięcie. Miejsce to trzeba schłodzić i usztywnić bandażem elastycznym. Można zastosować okłady z Altacetu.
Obrzęk, bolesność, krwiak i nienaturalne wygięcie oraz barak możliwości poruszania uzasadniają podejrzenie złamania. Złamanie to przerwanie ciągłości kości. Należy unieruchomić okolice złamania, tak aby nie doprowadzić do pogorszenia urazu. Jeśli załamaniu ulegną kończyny, czyli ręce lub nogi, należy unieruchomić dwa sąsiednie stawy. W przypadku złamania obojczyka lub miednicy to unieruchamiamy poszkodowanego tak, aby nie ruszał rękami lub nogami. Rękę najlepiej ustabilizować przywiązując ją do tułowia lub podwiązując na temblaku. Nogę można przywiązać do sztywnych długich przedmiotów np. pagajów, a w ostateczności do drugiej nogi. Jeśli mamy doczynienia z złamaniem otwartym, czyli w sytuacji, gdy fragment złamanej kości przebija skórę, postępujemy podobnie. Dodatkowo należy na ranę założyć jałowy opatrunek.
Najbardziej poważne są urazy głowy, kręgosłupa i miednicy. Poszkodowanego z podejrzeniem jednego z nich należy zostawić na miejscu, w pozycji której jest oraz uniemożliwić mu jej zmianę. Należy zorganizować osobę, która będzie obserwowała co się dzieje z poszkodowanym. Jeżeli warunki atmosferyczne są trudne, podczas oczekiwania na pomoc trzeba chronić poszkodowanego przed wychłodzeniem i przemoknięciem. Można do tego wykorzystać folię NRC. Inaczej będziemy postępować z chorym u którego podejrzewamy zatrzymanie akcji serca lub ustanie oddechu. Należy taka osobę ułożyć na wznak, udrożnić drogi oddechowe i prowadzić resuscytację.
3.Oparzenia
Poparzenia mogą mieć różną przyczynę. Możemy wyróżnić: poparzenia słoneczne (na wodzie zdarzają się często), poparzenia termiczne w wyniku kontaktu skóry z wysoką temperaturą (ogień, gorące przedmioty), poparzenia chemiczne (kwas akumulatorowy) oraz poparzenia związane z kontaktem z toksycznym zwierzęciem lub rośliną. W przypadku oparzeń termicznych, miejsce należy schłodzić zimną wodą i nałożyć opatrunek jałowy lub żelowy, który będzie chłodził miejsce oparzenia.
Poparzenia chemiczne obficie zlewamy słodką wodą i nakładamy opatrunek jałowy. Poparzenie w wyniku kontaktu np. z meduzą, należy miejsce poparzone zlać płynem o kwaśnym odczynie, np. ocet, sok z cytryny. Nie płuczemy takiego miejsca wodą słodką. Po ocenie stanu i głębokości oparzenia, w przypadkach koniecznych należy zgłosić się do lekarza.
Ważne!
Pęcherzy nie należy przekłuwać. Gdy samoistnie pękną, należy pokryć je oxycortem w aerozolu i założyć opatrunek.
4.Ciało obce w drogach oddechowych
W przypadku zakrztuszenia się lub utknięcia z jakiś przyczyn, przedmiotu w drogach oddechowych, koniecznie należy te drogi udrożnić. W takim przypadku pochylamy poszkodowanego do przodu i uderzamy nadgarstkiem w okolice między łopatkami, stojąc za poszkodowanym. Robimy to do momentu aż drogi oddechowe zostaną udrożnione.
Jesli takie postępowanie nie działa, stosujemy chwyt Heimlicha – stajemy za poszkodowanym, pochylamy jego tułów do przodu, przykładamy splecione ręce w okolice nadbrzusza i dynamicznie uciskamy, tak aby pozbyć się ciała obcego.
5.Osoba nieprzytomna
Omdlenia to krótkotrwałą utrata przytomności, czyli taka, która nie trwa dłużej niż 2 minuty (zazwyczaj 15-20 sekund). Może być wywołana wieloma czynnikami np. przegrzaniem, reakcją emocjonalną lub innym czynnikiem chorobowym. Objawy: skóra blada, pokryta zimnym potem, oddech powierzchniowy.
W pierwszej kolejności należy sprawdzić czy osoba nieprzytomna oddycha. Może o tym świadczyć unoszenie się klatki piersiowej, drugim sposobem jest przyłożenie policzka do nosa. Następnie trzeba sprawdzić, czy poszkodowany ma puls. W tym celu przykładamy palce do tętnicy szyjnej lub nadgarstka. Jeżeli czynności życiowe są zachowane, układamy taką osobę w pozycji bocznej ustalonej i czekamy na pomoc. Koniecznie należy dostarczyć poszkodowanemu świeżego powietrza. Kładziemy go na ziemi i rozluźniamy ubranie. Jeśli osoba nie przytomna nie oddycha należy niezwłocznie rozpocząć resuscytację i natychmiast wezwać pomoc. Należy w miarę możliwości uniknąć przenoszenia osoby nieprzytomnej, aby nie pogarszać tym jej stanu. Stale kontrolujemy stan poszkodowanego, jeśli sytuacja się nie poprawia wzywamy pomoc.
Ważne!
W przypadku omdlenia nie należy klepać poszkodowanego po twarzy, nie podawać nic do picia, a kiedy jest nieprzytomny polewać twarzy wodą.
6.Hipotermia
Postępowanie w zależności od poziomu hipotermii
Czas przeżycia człowieka w wodzie zależy przede wszystkim od temperatury wody. Hipotermia występuje, gdy temperatura głęboka organizmu spada poniżej 350C. W warunkach terenowych oczywiście nie da się tego sprawdzić, można to zrobić po wystąpieniu charakterystycznych objawów: silne dreszcze, zaburzenia świadomości, utrata orientacji, przyśpieszona praca serca, przyśpieszony oddech. W poważniejszych stanach hipotermii występuje: zesztywnienie mięśni, apatia, senność, spowolnienie reakcji, utrata przytomności, słabo wyczuwalne tętno, zanik oddechu. Gdy dojdzie do hipotermii, należy przede wszystkim zapobiec dalszemu wychładzaniu organizmu.
Poszkodowanego należy: odizolować od podłoża i wiatru, przebrać w suchą odzież, ułożyć płasko na ziemi, przebrać w suchą odzież i ograniczyć jego ruchy, owinąć w koce lub inne materiały zapewniające dobrą izolację (folia NRC, folia PCV, a nawet gruby karton). Jeżeli poszkodowany jest przytomny podajemy mu ciepłe napoje – nie gorące. Nie należy pocierać dłoni ani stóp. Nie należy podawać poszkodowanemu kawy ani alkoholu. Dreszcze powodują zwiększenie temperatury organizmu, więc są objawem pożądanym. Zawsze należy minimalizować ruchy poszkodowanego. Wyziębiony organizm, walcząc z chorobą odcina najmniej potrzebne elementy i koncentruje się na utrzymaniu czynności życiowych. Inaczej mówiąc ogrzewa serce, narządy wewnętrzne i mózg. Poruszanie kończynami może spowodować mieszanie krwi ciepłej z zimną i pogorszyć stan chorego. Przenoszenie poszkodowanego również powinno być wykonane w pozycji poziomej. Pamiętajmy, że Ogrzewanie chorego musi być przeprowadzone powoli. Próby szybkiego ogrzewania mogą komplikacje. Ogrzewając bądźmy cierpliwi. Skóra ogrzewa się szybciej niż wnętrze ciała, dlatego temperatura skóry nie świadczy o podnoszeniu się temperatury ciała. Podczas udzielania pomocy cały czas pozostawać przy poszkodowanym i kontrolować jego stan.
Hipotermia może dotyczyć nas samych. Trzeba wiedzieć jak w takiej sytuacji się zachować, aby maksymalnie zwiększyć swoje szanse na przeżycie. Jeżeli mamy czas i możliwości, przed opuszczeniem pokładu powinniśmy się ubrać możliwie ciepło, założyć kilka warstw i założyć kamizelkę. Znajdując się w wodzie ograniczmy ruchy do minimum i chrońmy najbardziej podatne na wychłodzenie części ciała, czyli twarz szyję i pachwiny. Jeśli jesteśmy sami przyjmijmy pozycję HELP a w grupie CLINCH.
Schemat postępowania przy podejrzeniu hipotermii
7.Hipertermia
Hipertermia, czyli przegrzanie organizmu jest odwrotnością hipotermii i występuje w momencie, gdy temperatura głęboka organizmu wzrośnie powyżej górnej granicy wartości prawidłowych. Podczas rejsu może się zdarzyć, że będziemy narażeni na wystąpienie hipertermii związanej z działaniem czynników środowiskowych, czyli upału i promieniowania słonecznego.
Objawy przegrzania organizmu: przyśpieszone tętno, ogólne osłabienie organizmu, bóle i zawroty głowy, gorączka, dreszcze, nudności i wymioty, w ciężkich przypadkach zaburzenie świadomości lub utraty przytomności (wówczas mamy doczynienia z udarem cieplnym).
Poszkodowanego należy umieścić w zacienionym miejscu z dostępem świeżego powietrza, w pozycji półsiedzącej, a następnie: stosować zimne, wilgotne okłady na głowę i klatkę piersiową, podawać chłodne (nie zimne) napoje w małych porcjach, jeżeli stan się nie poprawia, wezwać zespół ratownictwa medycznego, u osób nieprzytomnych zastosować pozycję bezpieczną i natychmiast wezwać ratowników. Proces schładzania organizmu trzeba przeprowadzić ostrożnie i powoli, żeby nie spowodować obkurczenia naczyń krwionośnych.
8.Zatrucia i alergie
Zatrucie pokarmowe na jachcie bywa bardzo uciążliwe szczególnie wtedy, gdy towarzyszą mu wymioty i biegunka. Oprócz podania leków łagodzących objawy żołądkowe, jak np. węgiel, należy zadbać o przyjmowanie przez chorego odpowiedniej ilości płynów. Podstawowym problemem związanym z zatruciem jest ryzyko odwodnienia. Dobrym pomysłem jest zastosowanie preparatów elektrolitowych, które rozpuszcza się w wodzie. Osoba z objawami zatrucia jest osłabiona i szybciej marznie, dlatego należy zadbać o jej komfort cieplny i wypoczynek.
Członek załogi uczulony powinien poinformować o tym załogę i kapitana, a także powiedzieć, jakie objawy może wywołać zetknięcie z alergenem oraz jak w takiej sytuacji można mu pomóc. Ostre alergie bywają bardzo niebezpieczne. Mogą spowodować m.in. wstrząs bądź opuchliznę okolic gardła, zamykając tym samym drogi oddechowe. Osoby uczulone powinny mieć ze sobą odpowiednie leki do doraźnego zastosowania.
9.Zatrzymanie akcji serca
RKO, czyli resuscytacja krążeniowo-oddechowa to przywracanie akcji serca i oddechu u poszkodowanego. To jedno z najważniejszych zagadnień z dziedziny ratownictwa. Jest to zespół czynności stosowanych u poszkodowanego, u którego wystąpiło podejrzenie nagłego zatrzymania krążenia, czyli ustanie czynności serca z utratą świadomości i bezdechem. Około 4 minut po zatrzymaniu krążenia w mózgu następują nieodwracalne zmiany, dlatego celem resuscytacji jest przede wszystkim utrzymanie przepływu krwi przez mózg i mięsień sercowy do momentu nadejścia specjalistycznej pomocy lub przywrócenie czynności własnej układu krążenia. Natychmiastowe rozpoczęcie resuscytacji nawet trzykrotnie zwiększa szanse poszkodowanego na przeżycie. Osoby, które nie mają przygotowania medycznego z zakresu resuscytacji krążeniowo-oddechowej, powinny stosować algorytm postępowania BLS (ang. Basic Life Support – podstawowe zabiegi resuscytacyjnej).
Schemat BLS w praktyce:
1.Oceń swoje bezpieczeństwo.
Miejsce zdarzenia morze być niebezpieczne, dlatego oceń, co się stało i co jeszcze może się wydarzyć. Poszkodowany mógł zostać porażony prądem lub zatruć się trującymi oparami, może też leżeć wśród niebezpiecznych, ostrych elementów. Akcja ratownicza powinna być prowadzona w miejscu bezpiecznym zarówno dla ratowanego, jak i ratownika. Wiedza i chęć niesienia pomocy to może być za mało, jeśli sam będziesz narażony na niebezpieczeństwo. Jeśli jest taka możliwość załóż rękawiczki z apteczki.
2.Sprawdź czy poszkodowany reaguje.
Postaraj się nawiązać kontakt z poszkodowanym – chwyć go delikatnie za ramię, zapytaj głośno: „Czy pan/pani mnie słyszy? Co się stało?” Jeżeli poszkodowany zareaguje, pozostaw go w pozycji zastanej i wezwij pomoc. W miarę możliwości spróbuj rozpoznać obrażenia i udzielić pomocy. Jeśli ratowany nie wykazuje żadnej reakcji, wówczas nie odchodząc od poszkodowanego, głośno wołaj o pomoc i kontynuuj akcję.
3.Udrożnij drogi oddechowe.
Ułóż poszkodowanego na plecach na twardej, równej powierzchni. Połóż dłoń na jego czole i odchyl jego głowę. Palcami drugiej ręki odchyl żuchwę. Jeśli w ustach ratowanego dostrzeżesz możliwe do usunięcia ciała obce mogące blokować drogi oddechowe, usuń je.
4.Sprawdź oddech
Po udrożnieniu dróg oddechowych sprawdź oddech za pomocą trzech zmysłów: wzroku, słuchu i czucia. Pochyl się nisko nad twarzą poszkodowanego (ciągle utrzymuj ułożenie jego głowy zapewniające drożność dróg oddechowych) spójrz na jego klatkę piersiową i sprawdź, czy się unosi oraz spróbuj wyczuć jego oddech na swoim policzku i usłyszeć świst powietrza wydobywający się z jego płuc. Badanie prowadź przez 10 sekund. Jeżeli wyczuwasz wyraźny oddech, ułóż poszkodowanego w pozycji bocznej bezpiecznej, wezwij pomoc i kontroluj jego stan do jej przybycia.
Jeżeli poszkodowany nie oddycha lub jego oddech jest ledwo wyczuwalny, powierzchniowy, wezwij ratowników. Poproś o to inną osobę, a jeśli nie ma takiej możliwości zadzwoń na numer 112. W zgłoszeniu przekaż możliwie spokojnie i rzeczowo informacje: gdzie się znajdujesz, dane o sytuacji i poszkodowanym, podaj też informację, że przystępujesz do resuscytacji.
5.Wykonuj uciśnięcia klatki piersiowej
Uciśnięcia klatki piersiowej wykonuje się na przemian z wdechami ratowniczymi w stosunku 30 uciśnięć – 2 wdechy, w tempie od 100 do 120 uciśnięć na jedną minutę. Aby dobrze wykonać uciśnięcia klatki piersiowej, połóż jedną rękę na środku klatki piersiowej poszkodowanego, drugą na jej grzbiecie i spleć ręce. Uciśnięcia wykonaj całym ciężarem ciała na wyprostowanych łokciach tak, aby klatka piersiowa ratowanego uginała się na głębokość 5-6 cm. Wykonuj kolejno 30 uciśnięć, nie odrywając dłoni od klatki piersiowej poszkodowanego.
6.Wdechy ratownicze.
Po wykonaniu uciśnięć przejdź do wdechów ratowniczych. W tym celu musisz ponownie udrożnić drogi oddechowe poszkodowanego: zaciśnij jego nos, weź normalny oddech i wydmuchaj powietrze w jego usta. Wdech powinien trwać około jednej sekundy. Podczas wdechu obserwuj klatkę piersiową ratowanego, czy się unosi. W miarę możliwości do wykonywania wdechów ratowniczych używaj ustnika, który znajduje się w większości apteczek. Jeżeli prowadzenie wdechów jest z jakiś powodów nie możliwe, RKO można prowadzić bez wentylacji – wykonuje się wówczas same uciśnięcia klatki piersiowej. Taka metoda jest również skuteczna.
Po wykonaniu dwóch wdechów przejdź do uciśnięć. Algorytm ten należy powtarzać do momentu: odzyskania przez poszkodowanego funkcji życiowych, przyjazdu ratowników, własnego wyczerpania (prowadzenia akcji resuscytacyjnej jest skrajnie męczące i może w przypadkach długiej akcji doprowadzić do wycieńczenia a nawet śmierci ratownika). Jeśli poszkodowany odzyskał funkcje życiowe ułóż go w pozycji bezpiecznej, zapewnij komfort termiczny i czekaj na przybycie służb ratunkowych.
Ważne!
W przypadku wyciągnięcia z wody poszkodowanego, u którego możliwe jest podtopienie, a także u dzieci, przed wykonaniem pierwszych ucisków, należy wykonać pięć wdechów ratowniczych, co może spowodować udrożnienie dróg oddechowych i powrót funkcji życiowych bez konieczności wykonywania ucisków klatki piersiowej
10.Pozycja bezpieczna
Pozycja bezpieczna to takie ułożenie ciała poszkodowanego, które pozwala mu na bezpieczne odzyskanie przytomności. Stosuje się ją u poszkodowanych wykazujących oddech i inne funkcje życiowe. Pozycja bezpieczna ma kilka wariantów, wśród których najczęstsza w ratownictwie jest pozycja boczna ustalona.
1.Jeśli poszkodowany leży na wznak, należy upewnić się czy jego nogi są wyprostowane. Prawą rękę poszkodowanego należy zgiąć pod kątem prostym w łokciu (dłoń skierowana ku górze). Lewą rękę przełożyć w poprzek klatki piersiowej i przytrzymać stroną grzbietową przy prawym policzku.
2.Nastepnie należy odgiąć głowę poszkodowanego ku tyłowi by upewnić się, że drogi oddechowe są drożne. Aby głowa pozostawała w odgięciu, jeśli jest to konieczne, należy ułożyć rękę poszkodowanego pod policzkiem.
3.Następnie należy ująć lewą nogę poszkodowanego tuż powyżej kolana i podciągnąć ją ku górze, nie odrywając całkowicie od podłoża. Przytrzymując dłoń dociśniętą do policzka poszkodowanego, należy pociągnąć za uniesioną lewą nogę, aby poszkodowany obrócił się na bok w naszym kierunku. Teraz należy ułożyć lewą nogę poszkodowanego w taki sposób, aby kolano znajdowało się pod kątem prostym w stosunku do biodra.
4.Należy kontrolować oddech poszkodowanego.
11.Apteczka
Każdy rejs, zwłaszcza dłuższy, nie powinien odbywać się bez apteczki na pokładzie. Najlepiej, jeśli stanowi ona stałe wyposażenie jachtu, szczególnie kabinowego. Na jachcie najlepiej sprawdzi się typowa apteczka. Standard jej wyposażenia określa norma DIN 13164 i właśnie nią należy się kierować podczas wyboru odpowiedniego produktu. Dostępne są apteczki w opakowaniu sztywnym bądź miękkim lub sam wkład z wyposażeniem, który można umieścić w posiadanej już apteczce.
Apteczka należy do podstawowego wyposażenia jachtu. Niestety na jednostkach czarterowych jej zawartość jest zazwyczaj skromna. Dobrą praktyką jest przygotowanie własnej apteczki przed rejsem. Powinny się w nie znaleźć leki i środki, których działanie znamy.
Według przepisów prawnych apteczka jachtowa to obowiązkowy element wyposażenia jachtu i łodzi. Informacje te znajdują się m.in. w karcie bezpieczeństwa jachtu oraz zapisano je w wymaganiach World Sailing OSR. Co do przepisów regulujących zawartość apteczki, to nie są one jednak precyzyjne, dlatego w tym zakresie dostępne na rynku apteczki mogą się od siebie różnić. Na jachcie musi znajdować się minimum jedna apteczka
WAŻNE!
Dobrą praktyka mówi, że ważne jest poinformowanie pozostałych osób na jachcie o swoich schorzeniach i miejscu przechowywania oraz sposobie podawania zażywanych regularnie bądź doraźnie lekarstw. Dzięki temu zwiększamy bezpieczeństwo załogi i w przypadku konieczności wezwania pomocy medycznej jesteśmy w stanie podać ratownikom konkretne informacje o zażywanych lekach i stanie zdrowia.
Co powinna zawierać apteczka na jachcie i łodzi?
Dobrze przygotowana apteczka jachtowa powinna posiadać:
- środki farmakologiczne (leki przeciwuczuleniowe, przeciwbólowe, leki na chorobę morską, krople do oczu, leki na oparzenia itp.);
- środki do prowadzenia resuscytacji krążeniowo-oddechowej;
- środki opatrunkowe i dezynfekcyjne (np. rękawiczki lateksowe, opatrunki żelowe, chusty, elementy do usztywnienia kończyny, środki dezynfekcyjne, maski do sztucznego oddychania, bandaże, gazy, plastry, czy też sól fizjologiczną)
- plastry hydrożelowe na oparzenia;
- folia NRC
- sól fizjologiczna
- środki przeciwbólowe, przeciwzapalne, na przeziębienie i dolegliwości żołądkowe
- leki na chorobę morską oraz dolegliwości układu pokarmowego
- dowolne leki osobiste każdego członka załogi
Ponadto w apteczce żeglarskiej warto umieścić: koc ratunkowy, agrafki, pęsetę i nożyczki. Zawartość apteczki powinna być uporządkowana, opisana i zabezpieczona przed wilgotnością. Należy ją przechowywać w miejscu ogólnie dostępnym i oznaczonym, tak aby każdy członek załogi wiedział, gdzie się znajduje
Ważne!
Członkowie załogi przed rejsem powinni zaopatrzyć się i sprawdzić, czy zabrali konieczne, przypisane im przez lekarza leki (jeżeli ich stan zdrowia tego wymaga). Dobrą praktyką jest zebranie przed rozpoczęciem rejsu wśród załogi podstawowego wywiadu dotyczącego ich stanu zdrowia i przyjmowanych leków. Warto przy planowaniu trasy zwrócić uwagę na lokalizację miejsc, w które łatwo może dotrzeć pomoc. Pamiętajmy jednak, aby przed podaniem jakichkolwiek leków upewnić się, że osoba, której je podajemy, stosowała je wcześniej i na pewno nie jest na nie uczulona.
Gdzie umieścić apteczką na jachcie?
Apteczka jachtowa powinna być umieszczona w miejscu łatwo dostępnym dla wszystkich dorosłych członków załogi, a także zabezpieczonym przed wilgocią i ewentualnym kontaktem z wodą. Warto umieścić ją na podwyższeniu, np. w szafce lub na półce. Każdy z załogantów powinien przed rejsem zostać poinformowany o tym, gdzie jest apteczka oraz jak z niej korzystać.
Jaką apteczkę jachtową wybrać?
Wybór apteczki jachtowej powinien być determinowany miejscem żeglugi oraz jej stylem. Inne wyposażenie niezbędne jest w trakcie żeglugi śródlądowej, a inne na akwenach morskich. Wpływ na wyposażenie apteczki ma także szerokość geograficzna oraz występowanie regionalnych chorób. Czasami rekomenduje się przygotowanie jednej apteczki ogólnej oraz dodatkowej apteczki na konkretny akwen.
Ważne!
Warto zadać sobie trochę trudu i samodzielnie wyposażyć lub doposażyć apteczkę jachtową na bazie gotowego zestawu DIN14164. Taka apteczka powinna być zabezpieczona przed działaniem wody, najlepiej pływająca i możliwa do użycia w trudnych warunkach, jak np. podczas silnego wiatru, w nocy lub w czasie deszczu. Apteczkę jachtową należy wyposażyć w specjalne wojskowe opatrunki, wodoodporne i pływające i umieścić w szczelnym worku lub pojemniku. Przydatna będzie także latarka lub światło chemiczne. Do zestawu warto dołożyć kilka koców termicznych NRC (najlepiej tyle ilu mamy członków załogi) oraz dodatkowe rękawice lateksowe. Samodzielne tworzenie apteczki pozwala na doskonałe poznanie jej zawartości, co w sytuacji zagrożenia znacznie usprawni działanie.
Testy
E-patenty
Kursy żeglarskie i motorowodne on-line
